Inspiratie voor creatieve donaties
Help mee!

Collecte in plaats van bloemen

Toen Grarda van Sleeuwen-van de Vossenberg uit Boerdonk op 92-jarige leeftijd overleed, waren haar nabestaanden er snel over uit. Geen bloemen tijdens de uitvaart, maar liever een donatie voor de KSBS. 

Grarda was zelf slechtziend en steunde de KSBS al jaren. “Oma was een heel lief vrouwke. Ze kon goed luisteren. Heel Boerdonk en Keldonk kwam hier op de koffie. Er was geen dag dat er niemand kwam.” Aan het woord is Gerard Bouwe (60), schoonzoon van ‘oma’ Grarda. Gerard was getrouwd met Grarda’s enige dochter Rina, die in 1995 plotseling overleed. Gerard bleef achter met hun vier opgroeiende kinderen: drie jongens en één meisje dat ze geadopteerd hadden. Het contact tussen Gerard en zijn schoonmoeder Grarda bleef altijd intensief.
“Oma hield niet van poespas en ook niet echt van bloemen”, zegt Gerard. “Toen we na haar overlijden bij elkaar waren, bedachten we dat het mooi zou zijn om tijdens haar afscheidsmis een collecte te houden voor een goed doel. De KSBS vond iedereen een goed idee, omdat oma de KSBS ook steunde.” De collecte bracht 570 euro op. Gerard overhandigde het bedrag eigenhandig aan de penningmeester van de KSBS, zodat hij zeker wist dat het geld op zijn plek kwam.

Foto van links naar rechts: Martijn (kleinzoon van Grarda), Robin (kleinzoon), Grarda, Stefan (kleinzoon), Tara (kleindochter), Gerard (schoonzoon) en Huub (verloofde van Tara).

Slechtziend
“Grarda was vanaf haar geboorte slechtziend. In haar hele familie kwam staar voor, en ze had ook een losgelaten netvlies. Grarda kon goed leven met haar slechtziendheid. Ze had een klein televisieke, en daar legde ze alles onder wat ze wilde lezen. Tot een paar jaar terug kwam ze nog op de fiets naar mij toe. Dan moest ze een drukke weg over en ging ze op het geluid af bij het oversteken, want ze zag niet veel, hoor. Vooral thuis kon ze goed haar weg vinden: alles lag op een vaste plek. Ze voelde zich betrokken bij andere mensen die slechtziend of blind waren, maar was tegelijkertijd bang om blind te worden. Een paar dagen voor haar dood vertelde ze dat ze iedere dag drie kruisjes maakte en een weesgegroetje bad voor Sint Odilia, de heilige van de blinden. “En ik ben niet blind geworden, hè”, zei ze erbij. Ze was erg gelovig.”

Aanbouw
De laatste zeven jaren van haar leven woonde oma bij kleinzoon Stefan (37) - oudste zoon van Gerard en Rina- en zijn gezin. Gerard bouwde een aanbouw aan het huis, die bestond uit een zit-/slaapkamer met keukentje, en een eigen badkamer voor oma. Grarda vond het heerlijk zo te wonen: zelfstandig, maar wel bij haar familie. En Stefan ook. Stefan heeft kantoor aan huis en ging iedere dag, stipt om 10.00 uur en om 15.00 uur, koffiedrinken bij oma. “Ze was een echte oma. Trots op haar kleinkinderen en altijd aan het verwennen”, vertelt hij. “Ze was heel zorgzaam; zorgen deed ze graag.”

Stefan en Gerard missen Grarda. “Behalve dat ze slechtziend was, was ze altijd goed gezond. Ze is maar een week echt ziek geweest. Ze bleek een tumor te hebben; een week later was ze dood”, vertelt Gerard. “Maar haar laatste week was toch ook heel bijzonder. Ze was thuis en heeft van iedereen afscheid genomen. En ze wist waar ze heenging, hè. Het is mooi dat ze zoveel troost vond in het geloof.” 

Carry Dirkx

Artikel uit: De Stem van Grave 63-4

Deze website is drempelvrij