Help mee!
Column Monique Meulen

De vrijheid aan mijn voeten

Voor de derde maal in mijn leven was ik ‘zwanger’. Ditmaal van een Golden Retriever. Een indringende gebeurtenis die ik graag met u wil delen.

Begin december was het zover. De opvolger van mijn geleidehond Aura kwam kennismaken. We wisten dat het een ‘hij’ zou zijn, een …… Golden Retriever, qua kleur tussen Aura en Never, mijn eerste geleidehond, in.

Om elf uur ging de bel. Ans en Eveline van de geleidehondenschool Ans Labee stapten binnen. De begroeting was enthousiast, niet alleen tussen de mensen, maar ook de beide viervoeters dansten om elkaar heen. Na de kennismaking binnenshuis volgde een proefloopje naar verzorgingshuis De Vlasborch, mijn werklocatie in ons dorp.

En we zijn geslaagd! De match tussen Zenzel en mij is goed bevonden. Resultaat: Zenzel zal de taak van Aura als geleidehond overnemen. Aura gaat met pensioen, tien jaar en vijf maanden, met een dienstverband van acht jaar en tien maanden!

Die ontmoeting van afgelopen december heb ik ervaren als een ‘echo’ van een ongeboren kind. Mijn man en ik hebben hem gezien en gevoeld. De foto’s die we hadden laten maken kregen een plekje in mijn tas. Iedereen die maar wilde kijken en luisteren naar mijn vervulling toonde ik met trots de kiekjes. Op internet vond mijn vriendin de betekenis van de naam Zenzel: de overwinnende. Mijn stagiaire ontdekte een site waarop de fokker en het puppypleeggezin de eerste anderhalf jaar van mijn nieuwe viervoeter met zowel foto’s als korte verhaaltjes illustreerden. Ik was verheugd. Zenzel had niet langer een geschiedenis die voor mij verborgen zou blijven.

Mijn ‘zwangerschap’ vorderde. In gedachten veranderden mijn man en ik de inrichting van ons huis. We maakten een oppasrooster om zo het plezier en het comfort in het leven van Aura te waarborgen. In de laatste weken voor haar pensionering leverde Aura nog topprestaties. Het winterse weer zorgde voor sneeuw en gladheid. Rustig en beheerst loodste ze mij naar het werk, het station, door het bos en waarheen ik maar wilde. Ik genoot intens van haar liefdevolle toewijding.

Fris en opgewekt stapt Zenzel bij ons binnen. Aura begroet hem: haar nieuwe kameraad. De trainer glimlacht. Het schouwspel maakt me blij. Toch voel ik ook tranen opwellen. De komst van Zenzel betekent een grote verandering in mijn leven. Ik realiseer me heel duidelijk: vandaag neem ik afscheid van Aura als geleidehond. Zij zal voortaan de status van huishond bekleden. Ze blijft bij ons… god zij dank!

Inmiddels heb ik de eerste fase van de training met Zenzel achter de rug. Ik ben tevreden. Onze ‘gezinsuitbreiding’ is succesvol verlopen. Zenzel heeft mijn hart veroverd. Hij knuffelt graag. Soms klimt hij bij me op schoot en nestelt zich als een klein kind in mijn armen. Wel kost alles meer tijd. Twee honden gelijktijdig uitlaten is me nog te dol. Dus nu doe ik acht uitlaatrondes op een dag. Ook eten geven vraagt om beleid. Allebei een voor mij herkenbare voerbak. De viervoeters hebben immers hun eigen brokken… dus wel opletten dat de senior niet het voer van de jonge hond opeet. Ook hebben allerlei regeltjes opnieuw hun entree in ons huis gemaakt: de keuken is verboden terrein als ik sta te koken, niet schooien tijdens het eten of vrolijk naar boven trippelen wanneer ieder in zijn eigen mand behoort te slapen. Kortom, ik wissel liefdevol en consequent zijn af met spelen.

Zenzel is een kanjer van een geleidehond. Hij leert snel. Heeft me zelfs door sneeuw en gladheid naar het dorp begeleid. Het was een ware survival. Ik voelde me opgewonden en gelukkig: de vrijheid lag weer aan mijn voeten!

Uit: De Stem van Grave maart 2010

Deze website is drempelvrij