Help mee!
Column Monique Meulen

Partner en mantelzorger

Ik ben op mijn werk als ik een telefoon in mijn hand gedrukt krijg van een collega. Mijn man meldt zich. Hij zegt: niet schrikken… ik zit in het ziekenhuis.

Een breuk in allebei de onderarmen… ons leven staat acuut stil.

Alles wat op dat moment belangrijk leek, vervaagt. Slechts een vraag geldt: hoe gaan we dit aanpakken.

Mijn man is blind. Met twee armen in een sling is het nauwelijks mogelijk zelfstandig te lopen. Bij de oriëntatie is het gebruik van handen wenselijk. Toch wisten we een ding zeker: opvang in een verzorgingshuis is leuk, maar niet voor ons!

Op bezoek gaan in het ziekenhuis kost mij veel tijd en energie. Een onbekende route eigen maken, het vraagstuk of mijn geleidehond welkom is… om nog maar te zwijgen over het gevoel niets voor mijn man te kunnen doen in een dergelijke professionele omgeving.

Inmiddels is mijn man ruim tien dagen thuis. Het gaat goed. Midden in de huiskamer staat een ziekenhuisbed. Wel een obstakel, zeker omdat onze meubels nu niet op hun vertrouwde plaats staan. Ik geef de lamp een kopstoot, zet mijn knie klem tegen de salontafel of incasseer een blauwe plek van de punt van het bed. Ik verzorg mijn man. Dat vind ik leuk. Ik stop de pillen direct in zijn mond. Zo kunnen ze niet op de grond vallen. Eten… Tja, dat zou voeren betekenen. Uitgelegd aan de arts dat dit voor mij als blinde partner nauwelijks mogelijk is. Oké, mijn man krijgt toestemming voor het maken van een kleine subtiele beweging. De thuiszorg levert een in hoogte verstelbaar tafeltje met opstaande rand. De warme maaltijd schep ik in een schaal, zodat mijn man het eten met een lepel naar zijn mond kan brengen. Een handdoek op schoot en zo blijft alles redelijk schoon. Ik geef hem zijn drinken in zijn hand zodat het niet omvalt. Op weg naar het toilet dans ik om hem heen met gespreide armen. Zo voorkom ik dat hij met zijn ellebogen tegen de deurstijl aanloopt. Het is een fantastisch samenspel.

De thuiszorg vult mij aan. Zij komen tweemaal daags. Wassen hem en controleren de huid op wondjes en irritatieplekjes. Het is goed te weten dat zij komen. Enthousiaste bekwame vrouwen aan wie we van alles vragen. Ze kunnen zien, en dat is in deze situatie belangrijk. Het geeft een gevoel van veiligheid. Daardoor zijn mijn man en ik in staat deze klus te klaren.

Uit: De Stem van Grave, mei 2015

Deze website is drempelvrij