Help mee!
Column Wim Pierik

Onveilige stilte

‘Ze zullen me toch niet vergeten?’ Onrustig schuif ik heen en weer op m’n kruk. De dokter is weggelopen. En ik zit hier nu al lang te wachten in zijn spreekkamer. Volgens mij wordt het op de afdeling - in de kelder van het ziekenhuis - steeds stiller. Ik hoor bijna niemand meer lopen, de telefoon gaat niet meer over… 

‘Durf ik naar de deur te gaan? Weet ik nog waar die is…? Ja, natuurlijk!’ Ik sta op en in m’n onderbroek schuifel ik richting deur naar de gang. Ook daar hoor ik geen voetstappen, geen stemmen, geen telefoons. Die vertrouwde geluiden zijn weg. 

‘Dadelijk sluiten ze de afdeling! En dan is het weekend! Ze zullen met toch niet vergeten!?’ 

Ik doe de deur een centimeter open. Ik hoor niks. Doe de deur nog iets verder open. Hé, daar loopt volgens mij iemand… Ik kom een klein stukje de kamer uit. 

“Wat is er?”, vraagt een vrouwenstem.

 “De dokter zal me toch niet vergeten…?” 

“Ik zal eens gaan kijken”, zegt ze geruststellend.

Hier dacht ik aan terug, toen ik voor mijn werk de vraag kreeg iets te schrijven over auditieve veiligheid. Wat maakt dat een omgeving of situatie op het gehoor veilig of onveilig aandoet. Soms is dat rust, soms is dat drukte. In deze ziekenhuis-situatie vond ik stilte heel onveilig. Niemand die op me lette. Niet iemand binnen gehoorbereik die ik kon aanspreken. Het kan wel een klein jeugdtrauma van mij zijn. Ik voelde me daar zo hulpeloos en afhankelijk.

Dit voorval deed zich waarschijnlijk aan het einde van mijn basisschooltijd voor. Ik zat op de school en het instituut voor blinde en slechtziende kinderen. Een chauffeur bracht ons naar doktersafspraken en dergelijke. Maar eenmaal op de goede afdeling aangekomen, moest hij vaak weer weg om andere leerlingen te rijden. Dus dan zat je daar, overgeleverd aan de welwillendheid van onbekende medewerkers van het ziekenhuis. Geen probleem, zo lang je maar kon horen waar er mensen waren. Dan wist je dat je altijd hulp kon inroepen. Maar die stilte, dat gevoel van verlatenheid, het benauwde me echt.

De Stem van Grave 68-4, december 2018

Deze website is drempelvrij