Help mee!
Column Wim Pierik

Toegankelijk toneel

“Hoe kan ik een toneelstuk toegankelijk maken voor mensen met een zintuiglijke beperking? ” vroeg regisseur en schrijver van het toneelstuk “Power to the purse” zichzelf af. Afgelopen voorjaar waren Hermine en ik getuige van het resultaat.

Vooraf kregen blinde en slechtziende mensen een rondgang. Enthousiast vertelden medewerkers hoe het theater eruit zag, hierbij ondersteund door vrijwilligers van Kubes (kunst en cultuur voor blinden en slechtzienden). We liepen door het decor en voelden: twee stoelen met tafeltje, sofa, passpiegel en kastje. Leuk om dit beeld tijdens het stuk in mijn hoofd te hebben, maar achteraf bezien had ik het kunnen missen. De actrices maakten weinig gebruik van rekwisieten. Voor een ingewikkelder stuk is dat wel zinvol. Zo had ik ooit de unieke kans in het Circustheater het decor van ‘’Het spook van de opera’’ te ervaren. Daarna kon ik de musical beter volgen.

In de aankondiging stond dat blinde en slechtziende mensen vooraf kennis kunnen maken met de actrices van dit, volgens de website, “maatschappij-komisch stuk, een mengeling van toneel en two-womenshow”. Het blijkt dat actrice Fleur gekleed gaat in een jurk met bloemen in zachte kleuren. Sil draagt een rokje met jasje, in zwart en rood. We mogen voelen aan hun haren, sieraden en jasjes. Sil meldt dat ze hele hoge hakken draagt en een sexy kort rokje. Ik vraag of ik de hoogte van de hakken mag voelen. En ga na haar toestemming op mijn knieën. Écht hoog! Onvoorstelbaar dat zij daarop kan lopen en dansen. En dan begin ik toch ook wel benieuwd te worden naar dat rokje. Ik informeer er voorzichtig naar, want dit is wel spannend – voor haar en voor mij. De begeleidster lost het slim op: legt mijn ene hand op Sils knie en de andere op de onderrand van haar rokje. Ik krijg de indruk dat het niet alleen kort is, maar ook heel strak! Volgens mij heeft Hermine zoiets niet…

Later vertellen de actrices, dat hun uiterlijk is aangepast aan hun karakters. De bloemetjesjurk van Fleur past bij haar zachtere persoonlijkheid. Het hardere zwart en rood bij het karakter van Sil – beetje een bitch. Het beeld dat in mijn hoofd ontstaat is heel nuttig om het stuk te volgen.

We zaten voorin de zaal, want het toneelstuk vond plaats zonder versterking. Hierdoor kon ik steeds goed horen waar de actrices zich bevonden. Op enig moment gingen de jasjes uit, dat hoorde ik aan het tinkelen van hun kettingen. Ze deden een dansje, waarbij ze zongen. En ik hoorde ze zelfs ronddraaien. Dit vond ik geweldig. Een heel goed idee! Het viel me op dat de actrices tamelijk vaste plekken op het toneel hadden: de ene vooral links en de andere rechts. Jammer dat ik dat niet vooraf wist. Dan had ik hen beter uit elkaar kunnen houden.

Het was een leuke avond en een mooi streven om een toneelstuk toegankelijker te maken. Het initiatief had wel meer voorbereidingstijd, publiciteit en daardoor bezoekers verdiend.

Wim Pierik Uit: De Stem van Grave september 2013

Deze website is drempelvrij